Λέσχη ανάγνωσης 12/6/2019

5η Λέσχη ανάγνωσης λοιπον και με προσωπική μου πρωτοβουλία ξεκίνησα να διαβάζω ενα υπεροχο κείμενο της φίλης μου Μπέττυ Χατζηαντωνίου:

Τρια μικρα καλοκαιρια

Μια φορα κι εναν καιρο ζουσαν τρια μικρα καλοκαιρια, που δεν ειχαν μεγαλη διαφορα μεταξυ τους. Μολις ενα χρονο το ενα απο το αλλο.

Το μικρο, ηταν το πιο ζωηρο και το πιο σκανταλιαρικο. Καθε πρωι ξυπνουσε με τη φωνουλα ενος χαρουμενου ξυπνητηριου...πεταγοταν ολο κεφι...καβαλουσε ενα κοκκινο ποδηλατακι κι ετρεχε στη θαλασσα.
Επαιζε με τα κυματα...μαζευε κοχυλια για το μικρο γυαλινο βαζακι...και κυνηγουσε τους γλαρους. Η ζωντανια αυτη, κρατουσε ολη μερα. Οταν επεφτε η νυχτα, δεν ηθελε να κοιμηθει, για να μη χασει το χορο των αστεριων...ετσι ελεγε...κοιμοταν λιγο πριν χαραξει, εφτανε ομως για να ξυπνησει χαρουμενο τ΄αλλο πρωι.

Το μεσαιο καλοκαιρι, σαν λιγο μεγαλυτερο, ηταν πιο σοβαρο...το ιδιο ομως χαμογελαστο.
Τι κι αν ο χειμωνας που ειχε περασει ηταν κρυος;; Ειχε φυγει πια...και πηρε μαζι του τη μουνταδα, τη σκοτεινια και τη σιωπη...
Τωρα ο ηλιος ηταν και παλι λαμπερος, η θαλασσα το ιδιο γαλαζια και οι νυχτες πλημμυρισμενες απο χιλιαδες αστερια, που επεφταν σαν βροχη μπροστα απο το ανοιχτο παραθυρο του...
Βροχη τα πεφταστερια...βροχη και οι ευχες που εκανε το μικρο καλοκαιρι...
Ετσι βυθιζοταν στον υπνο...με μια ευχη στα χειλη...κι ενα χαμογελο, που το συνοδευε για καθε μερα που ξημερωνε..

Λιγομιλητο και μετρημενο το μεγαλυτερο καλοκαιρι...που ομως δεν ειχε χασει το χαμογελο του....δεν ειχε πια μονη του εγνοια να τρεξει το πρωι στη θαλασσα...να ξεσηκωσει τους γλαρους και να παιξει μαζι τους.
Προτιμουσε να πηγαινει στη γαλαζια φιλη του τα δειλινα, που ηταν εξισου ομορφη, το ιδιο γαληνια...τοτε που τα νερα τραβιοταν προς τα μεσα...και περπατωντας πλαι της εβρισκε που και που παραχωμενο...καποιο ξεχασμενο κοχυλακι...
Το μαζευε προσεκτικα...το εκλεινε στη χουφτα του και το κρατουσε σφικτα μεχρι να νυχτωσει και να γεμισει ο ουρανος μ΄αστερια...κι οταν εβλεπε κανενα να διαγραφει τροχια προς το απειρο...το εβαζε στο μερος της καρδιας...κι εκανε παντα την ιδια ευχη... ΜΧ

Σαν τελείωσε η ανάγνωση ...νοσταλγία ,αναμνησεις και συγκίνηση πλημμύρισαν την αιθουσα μας !

Συνεχίσαμε με μια ακομα επιλογή μου, το «Μίλα» της Κικής Δημουλά:


Μίλα.
Πες κάτι, οτιδήποτε .
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά
με την αοριστία.
Πες:
«άδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πες:
«θα δούμε»,
«αστάθμητο»,
«βάρος».
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μην τη σώζεις,
πες
«δεν άκουσα».
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ’ αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ’ ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη απ’ τη νύχτα στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ’ αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη
αίσθηση,
λύπη
ολόκληρη
δική μου .
Ολόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα ίσα,
να βάλω έναν τίτλο
σ’ αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Το παράπονο  (YouTube video)

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά, πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;
Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις , πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.
Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.
Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)

Ψηφίσαμε για το βιβλιο που θα διαβάσουμε το καλοκαιρι....homework δηλαδή. Και φυσικά απολαύσαμε την υπεροχη Βερόνικα Τριανταφυλλίδου να μας απαγγέλλει με τον δικο της μοναδικό τροπο κείμενα της που μας γύρισαν στο ομορφο παρελθόν μας !

Η βραδιά μας εκλεισε μ ενα δημοτικό ποίημα απο την αγαπημένη μας φιλόλογο Φωτεινή Μπεντίλα.

Ραντεβού τον Σεπτέμβρη ....

 
Δημοσκόπηση
Πόσο καιρό παίζετε Σκραμπλ;
 
Πόσοι είναι online
Έχουμε 25 επισκέπτες συνδεδεμένους
Αναζήτηση